Kuba

💔 KUBA MIAŁ UMRZEĆ Z GŁODU. BO BYŁ STARY I „JUŻ MU SIĘ NIC NIE NALEŻAŁO”. Nie potrafię przejść obojętnie obok tej historii. Kuba został odebrany interwencyjnie człowiekowi, który postanowił skazać go na powolną śmierć głodową. Został zamknięty w stajni, w której przebywał koń. Bo był stary. Bo nie był już potrzebny. Bo – zdaniem człowieka, który miał się nim opiekować – „nic mu się już nie należało”. Na tej samej posesji były jeszcze dwa, młodsze psy. Ich właściciel za wszelką cenę nie chciał ich oddać. Krzyczał, płakał, rozpaczliwie próbował je zatrzymać. Najbardziej rozpaczał za psem, którego – jak sam powiedział – „nabył” zaledwie dwa tygodnie wcześniej i do którego bardzo się przywiązał. Tylko że ten „ukochany” pies stał na łańcuchu. A wokół niego nie było nawet jednej miski z wodą. A Kuba? Kuba miał po prostu zniknąć. Cicho. Bez problemu. Bez żalu. Bo był stary. 💔 ALE KUBA NIE UMARŁ. Został zabezpieczony bardzo awaryjnie i trafił do hoteliku. I dzieje się coś, czego chyba nikt się nie spodziewał. Kuba z każdym dniem nabiera trochę więcej sił. Jeszcze niedawno prawie nie był w stanie się poruszać. Dzisiaj powoli, nieśmiało drepcze. Ma ogromne zaniki mięśniowe w tylnych łapach. Kiedy nabierze trochę siły, czeka go dokładna diagnostyka. Chcę, żeby czas, który mu pozostał, spędził bez bólu, spokojnie i godnie. I jeśli tylko jego organizm na to pozwoli, chciałabym, żeby odzyskał choć trochę sprawności. Ale Kuba potrzebuje czegoś jeszcze. Potrzebuje człowieka. Nie kolejnego łańcucha. Nie stajni. Nie zimnej budy. Nie hotelowego boksu. Potrzebuje domu. 🥺 KUBA NIE WIE, CZYM JEST DOM. Nie zna czułości. Nie wie, jak to jest położyć się obok człowieka i czuć się bezpiecznie. Nie wie, czym jest własne posłanie. Nie wie, czym jest spokojny wieczór przy człowieku, który głaszcze go po głowie i mówi: „Już dobrze, Kuba. Już jesteś bezpieczny.” A mimo tego wszystkiego Kuba bardzo się stara zaufać człowiekowi. Jest grzeczny. Spokojny. Bezkonfliktowy. Potrzebuje przede wszystkim ciszy, spokoju, cierpliwości i poczucia bezpieczeństwa. ❤️ DLATEGO SZUKAM DLA KUBY DOMU. Najbardziej marzę o tym, żeby znalazł dom stały, w którym ktoś pokocha starego psa nie pomimo jego wieku i problemów, ale właśnie dlatego, że po tylu latach należy mu się wreszcie trochę dobra. Jeżeli ktoś nie może dać mu domu na zawsze, ogromnie potrzebny jest również dom tymczasowy. Z mojej strony zapewnię pomoc w opiece weterynaryjnej i leczeniu. Zapewnię również karmę. Nie oczekuję od osoby, która otworzy przed Kubą drzwi, że sama udźwignie wszystkie koszty. Chcę tylko, żeby ktoś dał mu to, czego Kuba prawdopodobnie nigdy wcześniej nie miał: MIŁOŚĆ. SPOKÓJ. BEZPIECZEŃSTWO. CZŁOWIEKA, KTÓRY NIE ODWRÓCI SIĘ, KIEDY PIES SIĘ ZESTARZEJE. 🥫 KUBA POTRZEBUJE TERAZ RÓWNIEŻ DOBREJ JAKOŚCI MOKREJ KARMY. Jego organizm jest wyniszczony, dlatego chcę zapewnić mu dobre, wartościowe jedzenie. Jeżeli ktoś chciałby wesprzeć Kubę moką karmą, będę ogromnie wdzięczna. Każda puszka czy saszetka naprawdę ma znaczenie. Ale najbardziej potrzebuję dla niego domu. Bo hotelik może być ratunkiem. Może być miejscem, w którym pies przeczeka najgorsze. Ale hotelik nie jest domem dla starego psa, który całe życie nie zaznał prawdziwej bliskości człowieka. Kuba zasługuje na coś więcej. Zasługuje na własny kąt. Na miękkie posłanie. Na pełną miskę. Na spokojny sen. Na rękę, która pogłaszcze go po głowie. Na człowieka, który spojrzy na jego stare oczy i powie: „Już nigdzie Cię nie oddam.” ❤️ 🙏 Jeśli możesz dać Kubie dom – napisz do mnie lub zadzwoń o każdej porze dnia i nocy 783007180 🙏 Jeśli możesz dać mu dom tymczasowy – również się odezwij. 🙏 Jeśli nie możesz go przyjąć – proszę, udostępnij ten post. Może właśnie dzięki Tobie Kuba znajdzie osobę, na którą czekał całe swoje życie. Dziękuję każdemu, kto przeczyta tę historię do końca. Dziękuję za każde udostępnienie. A najbardziej będę wdzięczna człowiekowi, który pewnego dnia otworzy drzwi i powie: ❤️ „Kuba, chodź. Teraz już jesteś w domu.” 🐾...

“ Kuba n'a qu'un seul souhait : trouver sa famille pour la vie.